ได้ฤกษ์อัพบล๊อกซะที ส่วนใหญ่เรียนหนัก การบ้านเยอะ สอบตลอด ไม่มีเวลาเลย ฮ่าๆๆ นั่นก้อคือข้ออ้างน่ะเอง หลายวันมานี้ก็ว่างแล้วนะ ฝนก็ตก อากาศดี๊ดี เย็นสบายไม่ร้อนเลย ก็เลยนอนซะเต็มที่เลย สุดท้ายในบล๊อกเราก็เลยมีแต่ความว่างเปล่า ฮ่าๆๆ แหมๆ ก็บล็อกนี้มัน ซันชายเดย์นี่นา..สบายๆ ชิวๆ ฮ่าๆๆๆๆๆๆ
วันนี้อวนมาเล่าเรื่องที่ไปเที่ยวดรีมเวิลด์มาค่ะ อืมมนานๆทีจะได้ไปเที่ยวกับเพื่อนๆ กว่าจะหาวันที่ลงตัวกันได้ก็ยากมากๆเลยแหละค่ะ อืม..ใส่รูปมาเพียบเลยย กะเผาพวกแกน่ะแหละ อิอิอิ
ฤกษ์งามยามดีของพวกเราก็คือ วันอาทิตย์นั่นเอง นัดกันแปดโมงเช้าที่หน้าม. มีอวน ลูกนก และแมวหง่าว แล้วก็ไปเจอโบจังที่ฟิวเจอร์ปาร์ครังสิต ส่วนคุงพลอย ยังไม่มาแฮะ สายตามเคย ขนาดบ้านอยู่ใกล้สุดนะเนี่ย ฮ่าๆๆ พอเรา สี่ คน (คุงพลอยยังมาไม่ถึง) มาถึงดรีมเวิลด์กันประมาณสิบโมงกว่าๆ ก็จัดการถ่ายรูปกันมากมายเลย อากาศร้อนสุดๆ แต่เราพร้อมเสมอค่า.....
วันนี้ถือว่าเป็นอีกวันหนี่งที่อากาศดีจริงๆคะ แดดเปรี๊ยงๆ เหมาะแก่การถ่ายรูปมาก พอเรามาถึงด้านหน้า Dream World แล้ว ก็เลยนั่งรอคนที่เหลือ ตอนนี้จิบุจิบุกับยอโบ(ฝุ่น)ก็มาถึงแล้ว อิอิ
ถ่ายยังไงก้อไม่ครบทุกคนซะทีนึงเพราะว่าถ่ายกันเองไง ฮ่าๆ ^^;;; ไม่กล้าให้คนอื่นถ่ายให้อ่ะ กลัวว่าเดี๋ยวจะโดนขโมยกล้อง อืมม อันนี้กลัวจิงๆนะ ไม่ใช่เพราะว่ากล้องเราราคาแพงหรอก แต่ถ้าถูกขโมยไปแล้วตั้งแต่แรก ก็จะไม่มีรูปเอาไว้หลอนพวกขโมยน่ะสิ (ก๊ากก..คิดไปด้ายย)
อืมม ตอนนี้ทุกๆคนมาครบกันหมดแล้วค่ะ ยกเว้นคุงพลอยบ้านใกล้น่ะเอง สิบเอ็ดโมงกว่าแล้วนะเนี่ย พวกเราจึงตกลงโทรหาคุงพลอยอีกครั้ง (ความจริงคือเรายิงไปหานั่นเอง ฮ่าๆ)
กริ๊งๆๆๆ!!ตี่ ดี ดี ดี ดี๊ ดี่ ดี!! (เสียงโทรศัพท์รุ่นโบราณของเราเอง อ่านให้เป็นเพลงโดเรม่อนล่ะกันนะคะ)
อวน : ฮัลโหลคุงพลอยทำไรอยู่? ตอนนี้อยู่ไหนแล้ว?
คุงพลอย : อ๋อ..ตอนนี้พลอยยังอยู่บ้านอยู่เลย หารถมาไม่ได้ ก็เลยมานั่งทำกล้วยปิ้งอยู่จ้า
อวน : เฮือกกกกกกกก !!!! ว่าไงนะ??? ไหนพูดใหม่จิ๊
คุงพลอย : โทษทีนะ งั้นเข้าไปกันข้างในก่อนเลยก็ได้ เดี๋ยวพลอยตามไปจ้า
ตู๊ดๆๆๆ......
เอ่อ....อ่ะนะ คือว่า ถ้าเป็นสถานการณ์แบบนี้แล้วคุงพลอยยังให้พวกเรารออยู่ข้างนอก ก็กระไรอยู่นะเนี่ย
ฮ่าๆๆๆ อยากแซวเฉยๆหรอก เพราะชีใจเย็นสุดๆจริงๆ ถ้ามาถึงก็กรุณาเตรียมโดนพวกเราลงแขกได้เลยฮ่าๆ (สิบสองทีนอรหันต์)
แต่เราก็ไม่โกรธหรอก เพื่อคุงพลอย(และกล้วยปิ้ง) เรารอได้เสมอ โฮะๆๆ
ก็เลยฆ่าเวลาด้วยการถ่าย และก็ถ่ายรูปอย่างเดียว ^____^
เอามาให้ดูแค่นี้พอค่ะ เพราะที่เหลือจะมีแต่รูปบ้าๆ คนที่จิตไม่แข็งพอและผู้ที่เป็นโรคหัวใจไม่สมควรดูค่ะ^^;; พอเราถ่ายรูปกันจนเหนื่อยได้ที่แล้ว จึงตกลงไปซื้อตั๋วกัน (ขอรอคุงพลอยข้างในเลยละกันนะจ๊ะ) ซึ่งเรื่องตั๋วก็กลายมาเป็นปัญหาอีก ฮ่าๆ คือตกลงกันไม่ได้ซะทีว่าจะซื้อตั๋วแบบไหนกันดี จิบุจิบุกับอวนอยากเล่นทุกเครื่อง ส่วนแมวหง่าวกับยอโบไม่กล้าเล่นเยอะกลัวไปต่างๆนานา โบจังก้อยังไงก็ได้เพื่อนซื้อแบบไหนก็ซื้อตามได้หมด แล้วนี่จะได้เข้ากันมั้ยคะเนี่ย!! -*-;;
ขออธิบายคร่าวๆละกันนะคะถ้าเผื่อว่ามีเพื่อนคนไหนอยากไปเที่ยวดรีมเวิลด์
ตั๋วของดรีมเวิลด์ จะมีด้วยกัน 3 แบบค่ะ
1. บัตรผ่านประตู คือ ซื้อมาเพื่อที่จะเข้าไปด้านในอย่างเดียวเท่านั้นค่ะ ถ้าหากอยากเล่นเครื่องเล่นก็จะต้องไปซื้อตั๋วเครื่องเล่นด้านในอีกที ตั๋วนี้จะมี ราคาเด็ก 120฿ และ ราคาผู้ใหญ่ 150 ฿ ค่ะ
2. บัตรรวมเครื่องเล่น คือ สามารถเล่นได้ทุกเครื่องที่ระบุไว้ในตัวบัตรค่ะ และถ้าวันไหนเครื่องเล่นในบัตรบางเครื่องชำรุดหรือต้องซ่อมแซม เราก้อสามารถไปเล่นเครื่องอื่นแทนได้ แต่ราคาของเครื่องนั้นจะต้องน้อยกว่าหรือเท่ากับเครื่องเล่นที่ชำรุดนะคะ ข้อดีอีกอย่างของบัตรนี้ก็คือ ใครๆก็สามารถเล่นแทนกันได้นั่นเองแต่ต้อง 1เครื่องต่อ 1คนเท่านั้นนะคะ บัตรนี้มีราคา 365 ฿ ค่ะ
3. ดรีมเวิลด์วีซ่า บัตรนี้สามารถเล่นได้ทุกๆเครื่องที่ต้องการค่ะ และจะเล่นเครื่องละกี่รอบก็ได้ แต่บัตรนี้จะเล่นแทนกันไม่ได้นะคะ เพราะเจ้าหน้าที่จะผูกเชือกวีไอพีไว้ที่แขนของผู้ซื้อ อวนยังไม่เคยลองซื้อค่ะ แต่ถ้าวันไหนมีโอกาสได้ไปเที่ยวอีกจะลองซื้อดูแล้วก็จะแกะเชือกให้เพื่อนเล่นค่ะ ฮ่าๆๆๆ บัตรนี้ราคา 395 ฿ค่ะ
ปล. ราคาบัตรอาจมีการเปลี่ยนแปลงได้นะคะ ขึ้นอยู่กับเทศกาล และส่วนลดค่ะ ^^
สุดท้ายแล้วพวกเรา หกสาว (คุงพลอยยังปิ้งกล้วยอยู่) ก็ตัดสินใจซื้อบัตรกันได้ซะทีค่ะ ^^;; เป็นบัตรรวมเครื่องเล่น ราคา 365 ฿ กว่าอวนและจิบุจิบุจะหว่านล้อมให้ซื้อกันได้ก็เล่นเอาเกือบหมดแรงเลยล่ะค่ะ อิอิ ตอนนี้ได้บัตรกันมาแล้วววว.......
ต่อไปก็เป็นการต้อนฝูงสัตว์กลับกรง เอ้ยย ไม่ใช่.. เดินทางเข้าไปด้านในต่างหากล่ะ ^____^
เดินเข้าไปยังไม่ทันเท่าไหร่เลยนะคะ คุณยอโบหรือฝุ่น อยู่ๆก็กรี๊ดกร๊าดโดยไม่ทราบสาเหตุ (ตกใจหมดเลย) พอเราหันไปดู ก็ถึงบางอ้อกันทันทีค่ะ ฮ่าๆๆ ที่แท้ก็เป็นโปสเตอร์ของดงบังชินกิ สุดที่รักของพวกเรา(ยอโบ ลูกนก โบจัง และอวน)นั่นเอง และโดยไม่รอช้าค่ะ "ฝุ่น" ก็เริ่มปฏิบัติการลามปามเทพ โดยการเอาหน้าไปแนบชิดกับโปสเตอร์ (อีกเช่นเคย) แถมยังไปแนบอยู่ข้างๆแจจ๋าของเค้าอีกง่า....ไม่ย้อมมไม่ยอม
เอ่อ....คือว่าความจริงแล้วร้านนี้น่ะก็ยังปิดอยู่นะคะแถมเป็นมุมอับมากๆด้วยอยู่ข้างกระถางต้นไม้ ฮ่าๆ ไม่รู้เหมือนกันว่าไปเห็นตอนไหน ภาพก็เก่ามากแล้วนะคะ อยากถามฝุ่นเหมือนกันว่าอดอยากขนาดนี้เลยเรอะ..ถ้าอยากถ่ายขนาดนั้น อวนมีโปสเตอร์ที่ห้องให้ฝุ่นถ่ายอีกเพียบเลยนะ...เพราะฉะนั้นออกมาเถอะจ้า เพื่อนๆทุกคนขอร้อง เพราะอายมากกกกก........
จากนั้นพวกเราทั้งหกคนก็ได้เริ่มเล่นเครื่องเล่นกันซะที...(หลังจากที่สามารถดึงฝุ่นออกมาจากโปสเตอร์ดงบังชินกิได้แล้ว เฮ้อ..) เพื่อนๆทุกคนก็ยังลังเลไม่รู้ว่าจะเล่นอะไรก่อนดี จิบุจิบุและอวนก็เริ่มแผนการ เอ้ย..ไม่ใช่ ชวนเพื่อนๆเล่นเครื่องเล่นกันทันที ฮ่าๆๆจับไปเล่นไวกิ้งค์ซะเลย ซึ่งอวนบอกกับเพื่อนทุกคนว่าเครื่องนี้น่ะ..ไม่น่ากลัวร๊อกกก (รึป่าว?) หวาดเสียวน้อยที่สุดแล้วววว...อิอิอิ พอทุกคนเริ่มหลงเชื่อ เอ้ยไม่ใช่..พอทุกคนตกลงเล่น อวนก็พาเพื่อนไปต่อแถว (แถวยาวมาก) และแบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม 3:3 นั่งกันคนละฝั่ง อวน,จิบุจิบุและลูกนก : แมวหง่าว, ยอโบ และโบจัง ฮ่าๆๆ งานนี้อวนขออาสาเป็นคนถ่ายรูปเองค่ะเพราะไม่มีใครกล้าถ่าย กลัวกล้องตก ^^ กลุ่มแมวหง่าวขอสละสิทธิไม่นั่งหลังสุด ขอนั่งกลางๆแทนซึ่งตรงนั้นจะน่ากลัวน้อยสุด(ระดับอนุบาล) ส่วนกลุ่มอวน..แน่นอนค่ะว่าขอหลังสุด(ระดับปริญญาเอกกันเลยทีเดียว)
พอเริ่มเล่นกันไม่เท่าไหร่ เราก็เริ่มเห็นอาการของฝ่ายตรงข้ามค่ะ.....จะหลับตากันทำไมล่ะเนี่ย!!
เพื่อนๆคนไหนที่ได้ไปเล่น อย่าทำตามแบบนี้นะคะ นี่คือตัวอย่างที่ไม่ดีค่ะ อิอิ
ดูจากภาพก็จะเห็นนะคะว่า ทุกๆคนสนุกมากก..ยกเว้น สามคนตรงนั้น ฮ่าๆๆๆๆๆ ชวนให้มาเล่นแบบนี้เหมือนเราทำบาปยังไงก็ไม่รู้สิ กร๊ากกก.... จะรู้ตัวกันบ้างมั้ยนะว่าถูกถ่ายเนี่ย อิอิ
ส่วนพวกเราทางนี้..ขอบอกได้สองคำค่ะว่า มันส์ม๊ากกกก...........
พอออกมาได้ก็ดีใจแทบแย่เลยค่ะ ฮ่าๆๆๆ เล่นอะไรก็ไม่เคยกลัวนะ แต่จะมากลัวก็บ้านผีสิงเนี่ยแหละ ^^;;
จากนั้นก็ขอเวลานอกด่วนเลยค่ะ จ๊อกๆๆๆ... ท้องร้องซะแล้วว กิน กิน กิน
ก็เลยไปกิน KFC กันค่ะ เหนื่อยมากจนแทบหมดแรงกับการเล่นเครื่องเล่นของรอบเช้า ส่วนรอบบ่ายอวนก็มีเรื่องฮาๆมาเล่าให้เพื่อนๆได้ติดตามอ่านกันอีกคราวหน้านะคะ วันนี้เหนื่อยแล้วค่ะตกใจเหมือนกันว่าเขียนอะไรเนี่ยยาวเชียวแถมยังไร้สาระสุดๆอีกด้วย ฮ่าๆๆ แล้วเจอกันค่า...บ้ายบาย ^_____^
ปล. ขอบคุณเพื่อนๆทุกคนที่สละเวลาอ่านหนังสือมาเที่ยวกับเรานะ
โบจัง : ขอบคุณสำหรับเสื้อที่ให้อวนยึดไว้ตอนเข้าบ้านผีสิงนะ(ตอนนี้มันคงย้วยแล้วแน่ๆเลย) ถ้าไม่มีโบจังให้เกาะ..อวนคงออกจากบ้านผีสิงเองไม่ได้แน่ๆ เพราะเดินหลับตามาตลอดทาง >w<;;
แมวหง่าว : ตากล้องอาสาสมัครที่คอยถ่ายรูปให้เพื่อนๆ ตอนที่อวนกำลังเล่นเครื่องเล่นอยู่(แอบอู้งาน อิอิ) เพิ่งรู้นะเนี่ยว่าแมวหง่าวก็เป็นคนกลัวความสูง ฮ่าๆๆ ความลับไม่มีในโลกนะจ๊ะ อิอิ
ลูกนก : ขอบคุณผู้กล้าแห่งบ้านผีสิง เดินนำทางทุกคนตลอด แม้กระทั่งตอนที่ผีห้อยลงมาตรงหน้าก็ไม่เคยหวั่น (แต่ไปกระโดดเกาะแขนสตาฟซะแน่นเลยนะ) กร๊ากกก
จิบุจิบุ : เสียงกรี๊ดของเธอช่างเขย่าขวัญอวนทุกครั้งเลยทีเดียว ขอบคุณนะที่เดินอยู่ด้านหลังอวนตอนอยู่บ้านผีสิง ถ้าไม่ให้อวนกลัวผี..อวนก็จะกลัวจิบุจิบุนั่นแหละ ฮ่าๆๆ
ยอโบ (ฝุ่น) : ขอบคุณสำหรับความกล้าและบ้าสุดพลังของเธอจิงๆ แถมยังโดนหลอกง่ายด้วย ฮา..ใครพูดอะไรก็เชื่ออ่ะ และความรักที่ฝุ่นมอบให้เทพแบบไม่ลืมหูลืมตาจนถึงขั้นไปเกาะกำแพงร้านเพื่อถ่ายรูปกับเทพ มันได้สร้างความอับอายให้แก่พวกเราถ้วนหน้าเลย แกรู้อ่ะป่าว ฮ่าๆๆล้อเล่นนะตัวเอง รักแกหรอกจึงหยอกเล่น อิอิ
คุงพลอย : ถึงแม้ชีจะมาสายม๊ากกกก..แต่ก็ไม่เคยทำให้เพื่อนๆผิดหวัง ชีขนมาทุกอย่างตั้งแต่ร่มยันยาดม เป็นโดเรม่อนประจำกลุ่มของพวกเรานี่เอง ฮ่าๆๆ ขอบคุณสำหรับกล้วยปิ้งนะคะ ถึงจะไม่ร้อนแล้วแต่ก็อร่อยมากเลยค่ะ ^____^
